سعادت » بود و « فجر صادق » ، « شمس عنايت » بود و « آفتاب طالع » ، هدايت را « سراج منير » بود و دين و ملّت را « مصباح فروزان » بى نظير . برگزيدهء حق بود و « مجتبى » ، رهنماى خلق بود و « مقتدى » ، بر كشيدهء پروردگار بود و « مرتضى » ، صفا يافته از درگاه كردگار بود و « مصطفى » . « عالم » بود به علم لدنّى و « حاكم » به حكم ربّانى ، نعمت الهى را « شاكر » بود و در آنچه پيش مىآمد « صابر » و خدا را از دل و جان پيوسته و در همه حال « ذاكر » ، به رضاى خدا « راضى » بود و در ميان آفريدگان حقّ به عدل مطلقْ « قاضى » ، به اذن اللَّه « داعى » بود و خلق را بدان جناب يكتاى بى همتا « هادى » ، آيات بيّنات قرآن را به فرمان خداوند مستعان « قارى » بود . احكام دين مبين و اركان اخلاق متين را از كلمات مبارك فرقان بر عالميان « تالى » ، شبانگاه به عبادت خداى تعالى « متهجّد » بود و به شبان و روزان بر آن مولاى اعلى « متوكّل » . « منادى توحيد » بود و سعادت ، « آمر » اهل و خاندان و امّت و آدميان ، بدانچه مايهء صلاح و فلاح است و سرمايهء اعتلا و عظمت . « مستقيم » بود و در راه راست شرع قويم و « معصوم » بود به احسان خداوند كريم . « قانع » و « قانت » و « خاشع » بود و « صادق » و « خاضع » و « عابد » و « ساجد » و « شاهد » و « مجاهد » . تا در اين سرا بود دمى از جهاد در راه خدا نياسود و پيوسته همى « رائد » « 1 » آدميان بود و « شاهد » بر عالميان ، بر هدايت اهل ايمان و ارشادِ هدايت پذيران « حريص » بود و بر آن جمله « شهيد » . « بشير مبين » بود و « نذير امين » ، جهانيان را به رحمت بى نهايت پروردگار بشارت مىداد و از تجاوز از حقّ و انحراف از حدود باز مىداشت . به احسان الهى

--> ( 1 ) - رائد : جوينده ، خواهنده .